Um inngöngu prests til messu.
- Details
- Miðvikudagur 08. febrúar 2012 09:28
Ég varð glaður er menn sögðu við mig: Göngum í hús Drottins. Sálm.122.1
Hér er spurt er um gleðina í guðsþjónustunni og fas prestsins sem guðsþjónustuna leiðir. Mér er málið nokkuð skylt, vegna þess að ég hef kennt öllum prestnemum sem útskrifast hafa frá guðfræðideild Háskóla Íslands síðan árið 1993 hvernig þeir eiga að ganga inn til guðsþjónustu. Ég verð þó að segja að hafi þeim daprast flugið síðan þá, er ég ekki viss um að ég beri ábyrgð á því. En það er alveg rétt sem þú segir, Auðbjörg, það er hreint ekki sama hvaða yfirbragð einkennir inngöngu prests til guðsþjónustu, sérstaklega þegar hann einn táknar inngöngu alls safnaðarins undir inngöngusálmi eða orgelinngöngu, en söfnuðurinn er kominn í sæti sín eða stendur við þau.
Hinsvegar er gleði inngöngunnar augljóslega ekki einnar gerðar.Sérstaklega vegna þess að hún er ekki ein í ráðum. Með henni eru í för bæði virðingin fyrir hinu heilaga og auðmýktin frammi fyrir Drottni. Þegar Guðs þjónn eða þerna gengur að altari Drottins þá er það nú svo að allir þessir þættir koma í mismunandi mæli yfir hann eða hana, og enginn kennari getur stýrt því. Hinsvegar hef ég alltaf lagt á það mikla áherslu og ég vona að allavega sumir nemendur mínur muni það enn, að söfnuðurinn þarf fyrst og fremst að fá þá góðu tilfinningu að vera í góðum höndum á samkomunni, ekki bara í stórum faðmi Guðs, heldur líka í litlum faðmi prestsins sem samkomuna leiðir. Og þegar það er, þá verður maður svo undra glaður, og fyllist þeirri helgu gleði sem í senn getur kallað fram bros á munninn og tár í augun. Svona er gleðin í kirkjunni merkileg og dásamleg. Mér sýnist að jafnvel mjög boginn prestur geti verið fylltur henni með heilögum anda.
